CHAPTER 1: Trzydzieści sekund z Lubonia
Part 1
“Tatusiu, partner mamy uderzył mnie kijem bejsbolowym” — ten cichy, łkający głos mojego czteroletniego syna Filipa w głośniku telefonu sprawił, że zamarłem za kierownicą. Byłem uwięziony w gigantycznym korku na trasie S11 pod Poznaniem, dokładnie 22 minuty drogi od mieszkania mojej byłej żony w Luboniu. W tle słyszałem wyraźny, głęboki śmiech jej nowego partnera, Norberta, oraz dźwięk rzucanego na panele przedmiotu. Wiedziałem, że policja nie dojedzie na czas, więc wykręciłem numer do jedynej osoby, która mogła pokonać ten dystans w 45 sekund: Paweła, mojego przyjaciela z jednostki wojskowej, który mieszkał w bloku naprzeciwko. “Bądź tam teraz, Paweł, on krzywdzi małego” — wykrztusiłem, nie wiedząc jeszcze, że ta rozmowa uruchomi lawinę wydarzeń, która ujawni mroczną przeszłość Norberta.
Moje dłonie zacisnęły się na kierownicy, aż pobielały mi kostki. Samochód przede mną nie ruszał się ani o centymetr, choć z głośników w radiu płynęła wesoła, letnia melodia. Było dokładnie 15:15. Słońce, odbijające się od metalowych karoserii, oślepiało mnie, potęgując uczucie bezsilności.
Próbowałem wziąć głęboki oddech, ale moje płuca odmówiły posłuszeństwa.
Słowa Filipa, tak niespodziewane, tak brutalne, odbijały się echem w mojej głowie. Kij bejsbolowy. Norbert.
Mój wzrok utkwiony był w bezkresnej, czerwonej linii świateł stopu, która ciągnęła się aż po horyzont. Trasa S11 zmieniła się w pułapkę, betonowy sarkofag, który oddzielał mnie od mojego dziecka.
Dwadziescia dwie minuty. To wieczność, gdy ktoś krzywdzi twoje dziecko.
Z głośnika telefonu, który wciąż trzymałem przy uchu, dobiegał ten wstrętny, drwiący śmiech. Norbert. Słyszałem, jak rzuca czymś ciężkim o podłogę. Brzmiało jak… metal o panele.
Potem usłyszałem jego głos. Był głęboki, pełen pogardy.
“Bo co? Bo rozlałeś ten sok? No powiedz, mały gówniarzu!”
Serce mi zamarło. Czułem, jak krew uderza mi do skroni.
Filip znowu szlochał, ale tym razem jego płacz był cichszy, przerywany. Jakby próbował się powstrzymać, bo wiedział, że to jeszcze bardziej rozwścieczy Norberta.
“Przepraszam, tatusiu… ja…”
Słuchawka zaszumiała, a potem usłyszałem kolejne wulgarne przekleństwo Norberta, tym razem skierowane prosto w Filipa. Czułem, jak pot spływa mi po plecach.
Wiedziałem, że nie mogę czekać. Policja, z jej procedurami i czasem dojazdu, była poza grą. Musiałem działać, a byłem uwięziony.
Moje palce drżąco wystukały numer Paweła Wiśniewskiego. Paweł, mój brat z jednostki wojskowej, mieszkający w bloku naprzeciwko mieszkania Anety w Luboniu.
Jeden sygnał. Drugi.
“Paweł! Odbieraj, do cholery!” – szepnąłem do telefonu, choć czułem, że każdy mięsień w moim ciele krzyczy.
“Tomasz? Co jest? Jesteś na trasie?” – usłyszałem jego spokojny głos, ale wyczułem w nim odrobinę napięcia.
“Filip dzwonił” – wykrztusiłem, próbując opanować drżenie głosu.
“Norbert go uderzył kijem. Za sok. Słyszę jego śmiech. Jest tam teraz, krzywdzi małego!”
Moje słowa były chaotyczne, ale Paweł zawsze rozumiał. Mieliśmy swój własny, wojskowy skrót myślowy.
“Gdzie jesteś?” – zapytał ostro, ale już nie spokojnie. Jego głos nabrał twardości.
“S11. Korek. 22 minuty.”
“Rozumiem.”
To było wszystko, co powiedział. Wiedziałem, że nie muszę dodawać nic więcej. Paweł wiedział, co to znaczy.
Usłyszałem, jak na drugim końcu linii rozlega się dźwięk pośpiesznego ruchu. Coś jakby przesuwanie mebli.
“Włączam kamerę nasobną” – powiedział Paweł, a w tle słyszałem już odgłos otwieranych drzwi jego mieszkania.
“Paweł, tylko go nie zabij, on ma świadków” – ostrzegłem, czując, jak absurdalnie brzmi to w obliczu tego, co działo się z moim synem.
“Będę w granicach prawa, spokojnie. Ale ten skurwiel pożałuje” – odparł, a jego głos był zimny jak lód.
Słuchawka szumiała. Byłem wciąż połączony z Filipem, który teraz cichutko popłakiwał, i z Pawełem, który biegł na ratunek. Słyszałem jego ciężki oddech.
Potem z głośnika telefonu, z mieszkania Anety, dobiegł nagły, głośny huk. Głośniejszy niż wszystko, co słyszałem wcześniej. Był to dźwięk pękającego drewna i metalu.
Nie, to nie był kij. To były drzwi. Otwierane z impetem, siłą.
Part 2
Z głośnika dobiegł metaliczny szczęk i krótki, stłumiony krzyk Norberta, a potem stanowczy głos Paweła: „Stój! Policja! Na ziemię!”.
Norbert wrzasnął wściekle, coś o „włamaniu z bronią”, oskarżając Paweła. Ale Paweł, mój Paweł, nigdy nie nosił broni, jeśli nie był na służbie. Był zimny i opanowany. Usłyszałem szarpnięcie, krótki syk Norberta, a potem ciężki upadek na podłogę. Żadnego bicia, żadnej chaotycznej walki – tylko precyzyjne, obezwładniające działanie. Paweł zawsze powtarzał, że w takich sytuacjach liczy się każda sekunda i minimalizowanie strat.
„Filip, jesteś bezpieczny” – usłyszałem jego głos, który nagle złagodniał. – „Gdzie jest kij?”.
W tle usłyszałem stłumiony płacz Filipa, ale był inny – pełen ulgi, choć wciąż przerażony.
„Paweł, karetka i patrol już podjeżdżają” – powiedziałem do telefonu, choć wiedziałem, że Paweł mnie nie słyszy, bo był na łączach z numerem alarmowym. Ale czułem, że muszę coś powiedzieć, dać upust tej furii, która we mnie narastała.
Wtedy usłyszałem wycie syren, coraz bliżej. Najpierw karetka, potem radiowóz. Szybko.
„Drzwi otwarte, wchodzić!” – krzyknął Paweł, a potem usłyszałem kroki i głosy policjantów. – „Sprawca obezwładniony, leży. Dziecko pod moją opieką”.
Po chwili w słuchawce rozległ się nowy głos, łagodny, ale zdecydowany. To była Marta, żona Paweła, pielęgniarka pediatryczna. Byłem jej wdzięczny za to, że przyszła.
„Filip, kochanie, pokaż mi rączkę” – usłyszałem jej ciepły ton. – „Jestem ciocia Marta. Nie bój się, już po wszystkim”.
Czułem, jak ulga rozlewa się po moim ciele, ale jednocześnie wiedziałem, że to dopiero początek.
„Masz tu jakieś ślady, maleńki” – powiedziała Marta po chwili, a w jej głosie usłyszałem już profesjonalną troskę. – „Na przedramieniu, takie podłużne… Chyba od uderzenia.
ROZDZIAŁ 2: Ślady na przedramieniu i cyfrowy świadek
Zapach taniej kawy i wilgotnych płaszczy na komisariacie w Luboniu mieszał się z chłodnym powietrzem wpadającym przez uchylone okno.
Aneta siedziała na drewnianym krześle w gabinecie dzielnicowego, nerwowo skubiąc pasek skórzanej torebki.
“Filip po prostu biegł do kuchni i potknął się na schodkach” — powiedziała głos drżącym, nie patrząc mi w oczy. “Spadł i uderzył się w barierkę. Norbert tylko próbował go złapać.”
Młodszy aspirant Dariusz Lewandowski zanotował jej słowa w protokole, jednak nie przerwał pisać.
W tym momencie drzwi gabinetu otworzyły się i weszła Marta Wiśniewska, trzymając w ręku białą teczkę z logotypem szpitala przy ulicy Szpitalnej w Poznaniu.
“To nie był żaden upadek ze schodów, Aneta” — stwierdziła chłodno Marta, kładąc na biurku policjanta wydruki zdjęć w wysokiej rozdzielczości.
Na fotografii wyraźnie odznaczał się podłużny, ciemnofioletowy siniak na przedramieniu małego Filipa.
“Jestem pielęgniarką pediatryczną od dwunastu lat” — kontynuowała Marta, wskazując palcem precyzyjne krawędzie urazu. “To jest klasyczny objaw obronny po uderzeniu twardym, cylindrycznym przedmiotem. Profil wybroczyn idealnie odpowiada aluminiowemu kijowi, który Paweł zabezpieczył na miejscu.”
Aneta zbladła i zagryzła wargi, ale zanim zdążyła cokolwiek dodać, wyciągnąłem z kieszeni swój telefon.
“Jest coś jeszcze, panie aspirancie” — powiedziałem, kładąc aparat na blacie.
“Dwa tygodnie temu kupiłem Filipowi smartwatch z funkcją wykrywania upadku i automatycznym odsłuchem otoczenia” — wyjaśniłem. “Urządzenie zarejestrowało dźwięk na dziesięć sekund przed uderzeniem i wysłało plik bezpośrednio do chmury.”
Nacisnąłem przycisk odtwarzania na ekranie telefonu.
Ze głośnika dobiegł wyraźny, przerażony płacz mojego syna, a chwilę później głośny, ryczący głos Norberta: “Zamknij się, gówniarzu, bo dostaniesz mocniej!”.
Po tych słowach rozległ się głuchy odgłos uderzenia i pisk dziecka.
Aspirant Lewandowski momentalnie odłożył długopis i spojrzał na Anetę z surową miną.
“Pani Kowalska, składanie fałszywych zeznań jest przestępstwem” — powiedział twardo policjant. “Norbert Bąk zostaje zatrzymany pod zarzutem znęcania się nad małoletnim.”
Aneta schowała twarz w dłoniach i zaczęła cicho szlochać.
Dwie godziny później prokurator wydał decyzję o tymczasowym aresztowaniu Norberta.
Jednak zanim zdążyłem zabrać Filipa do domu, na korytarzu pojawił się elegancko ubrany adwokat Norberta.
Mężczyzna uśmiechnął się do mnie pobłażliwie i uniósł w górę teczkę z dokumentami.
“Nie ciesz się pan zbyt wcześnie, panie Kaczmarek” — szepnął, mijając mnie w drzwiach. “Wniosek o kaucję jest już w drodze do sądu. Mój klient nie spędzi w celi nawet jednej doby.”
ROZDZIAŁ 3: Nocny ogień na warsztatowej
Następnego dnia o godzinie 9:00 rano Norbert Bąk wyszedł z aresztu.
Kaucja w wysokości 45 000 PLN została wpłacona w ekspresowym tempie przez tajemniczą spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowaną w Poznaniu.
Gdy odebrałem tę informację od mecenas Elżbiety Majewskiej, czułem, jak krew pulsuje mi w skroniach.
Nie musiałem długo czekać na odpowiedź Norberta.
O godzinie 2:30 w nocy wybudził mnie ostry dźwięk syreny alarmowej połączonej z aplikacją w moim telefonie.
Mój warsztat samochodowy przy ulicy Warsztatowej w Luboniu stał w płomieniach.
Kiedy przybiegłem na miejsce razem z Pawłem, strażacy dogaszali już dwa samochody klientów zaparkowane na placu przed garażem.
Zapach spalonej gumy i topionego plastiku drażnił gardło.
Straty oszacowano wstępnie na 85 000 PLN.
Na czarnej, osmolonej ścianie głównego budynku ktoś namalował czerwoną farbą w sprayu napis: “Wycofaj zeznania albo spłonie syn”.
“To jego ludzie” — powiedziałem przez zaciśnięte zęby, patrząc na zniszczony sprzęt.
Przybyły na miejsce patrol policji rozłożył ręce, tłumacząc, że bez miejskiego monitoringu nie są w stanie jednoznacznie zidentyfikować sprawców.
“Musimy poczekać na analizę biegłego do spraw pożarnictwa” — oświadczył młodszy funkcjonariusz. “To może potrwać kilka tygodni.”
Paweł poklepał mnie po ramieniu i nachylił się do mojego ucha.
“Nie będziemy czekać na ich procedury, Tomek” — powiedział cicho Paweł. “Moja prywatna kamera nad bramą warsztatu nagrała coś, czego podpalacze nie zauważyli.”
Podejszliśmy do jego samochodu, gdzie na ekranie laptopa odtworzył nagranie z ukrytego obiektywu.
Widać było wyraźnie czarnego dostawczego vana bez tablic rejestracyjnych z przodu, ale z widoczną naklejką serwisową na tylnej szybie.
“Wiem, do kogo należy ten wóz” — mruknął Paweł, mrużąc oczy. “Czas złożyć wizytę naszemu znajomemu.”
ROZDZIAŁ 4: Podziemny krąg z ulicy Fabrycznej
O godzinie 22:00 dojechaliśmy z Pawłem w rejon przemysłowy przy ulicy Fabrycznej w Poznaniu.
Stary, opuszczony magazyn ze zbitymi szybami wyglądał na opuszczony, ale przed bramą stał ten sam czarny van z charakterystyczną naklejką.
Z wnętrza budynku dobiegał głuchy dudniący bas i krzyki tłumu.
Paweł wyciągnął z schowka mały aparat z obiektywem do zdjęć nocnych i przymocował go do paska.
Przemknęliśmy cicho przez wybitą szybę w tylnych drzwiach i weszliśmy na metalową antresolę pod sufitem.
To, co zobaczyliśmy na dole, zapierało dech w piersiach.
W środku magazynu ustawiono nielegalny klatkowy ring do walk MMA, wokół którego zgromadziło się około pięćdziesięciu mężczyzn obstawiających zakłady gotówkowe.
W centrum zamieszania stał Norbert, trzymając w ręku gruby plik banknotów.
“To nie jest zwykła siłownia” — szepnął Paweł, robiąc serię zdjęć. “To nielegalne walki i potężny podziemny hazard.”
Największy szok przeżyłem jednak chwilę później, gdy Paweł skierował obiektyw na przeszklone biuro na piętrze magazynu.
Przy biurku obok otwartego sejfu siedziała Aneta.
Przeglądała dokumenty finansowe i podpisywała potwiedzenia odbioru gotówki.
Paweł powiększył obraz na ekranie aparatu i wskazał nagłówek jednego z dokumentów spółki operacyjnej.
“Spójrz na to, Tomek” — powiedział Paweł z niedowierzaniem. “Aneta jest głównym udziałowcem tej firmy.”
“Przetransferowała tutaj 150 000 PLN” — dodał po chwili, czytając dane z rejestru spółki. “To te pieniądze, które ukryła przed tobą podczas podziału majątku po rozwodzie.”
Wszystko zaczęło układać się w logiczną, przerażającą całość.
Aneta nie tylko kryła Norberta ze strachu, ale była wspólniczką w jego przestępczym biznesie.
W tym momencie na dole odezwał się telefon Norberta, a jego donośny głos poniósł się po hali: “Jeśli Kaczmarek nie wycofa zarzutów do jutra, spalimy mu dom!”.
ROZDZIAŁ 5: Prawda w cieniu kawiarnianego ogródka
Następnego dnia rano otrzymałem niespodziewaną wiadomość SMS od Anety.
“Błagam, spotkajmy się sami na Starołęce za stacją benzynową. Norbert o niczym nie wie. To sprawa życia i śmierci Filipa.”
Paweł ubezpieczał mnie z odległości pięćdziesięciu metrów, siedząc w nieoznakowanym samochodzie.
Aneta czekała w małym kawiarnianym ogródku na obrzeżach dzielnicy, schowana za szerokimi okularami przeciwsłonecznymi.
Gdy usiadłem przy stole, zauważyłem, że jej dłonie tak mocno drżą, iż nie potrafi utrzymać filiżanki.
“Tomek, musisz wycofać te zeznania z policji” — wykrztusiła błagalnym tonem. “On nas wszystkich zniszczy. Nie masz pojęcia, do czego jest zdolny.”
“Wiemy o magazynie na Fabrycznej, Aneta” — odpowiedziałem spokojnie, patrzac jej prosto w oczy. “Wiem też o 150 000 PLN, które tam zainwestowałaś.”
Aneta zamarła, a z jej oczu poleciały łzy.
“On mnie do tego zmusił!” — szepnęła z rozpaczą w głosie. “Na początku miało być inaczej. Potem nagrał mnie potajemnie w kompromitujących sytuacjach.”
Pochyliła się nad stołem i pokazała mi mały siniak pod kołnierzykiem bluzki.
“Grozi, że opublikuje te nagrania w sieci i wyśle do Twojej rodziny, jeśli nie pomogę mu zrobić z Ciebie wariata” — kontynuowała szlocchając. “On ma też hak na sędziego i załatwił fałszywe papiery od psychologa.”
“Aneta, on używa cię jako żywej tarczy” — powiedziałem mocnym, opanowanym głosem. “Jeśli teraz nie staniesz po stronie Filipa, stracisz go na zawsze.”
“Nie mogę, Tomek… On mnie zabije” — powiedziała, wstając gwałtownie od stolika.
Zanim zdążyłem ją zatrzymać, odwróciła się i uciekła w stronę zaparkowanego kawałek dalej samochodu.
Wiedziałem już, że w sądzie czeka nas walka bez jakichkolwiek zasad.
ROZDZIAŁ 6: Sfałszowany profil i atak w sądzie
Trzy dni później w Sądzie Rejonowym w Poznaniu odbywała się pilna rozprawa o zawieszenie praw rodzicielskich Anety i wydanie nakazu ochronnego dla Filipa.
Sala rozpraw pachniała starym drewnem i pastą do podłóg.
Sędzia, starsza kobieta o surowym spojrzeniu, przeglądała zgromadzone do tej pory dokumenty.
Wtedy do głosu doszedł mecenas reprezentujący Norberta i Anetę.
“Wnoszę o natychmiastowe odrzucenie wniosku pana Kaczmarka oraz o skierowanie małego Filipa do placówki opiekuńczej” — oświadczył adwokat z pewnym siebie uśmiechem.
Wyciągnął z teczki gruba oprawioną ekspertyzę.
“Przedstawiam prywatną opinię biegłego psychologa” — kontynuował głośno. “Z dokumentacji wynika jednoznacznie, że pan Tomasz Kaczmarek cierpi na ciężkie, nieleczone PTSD po służbie w wojsku jako mechanik.”
Przeszedł przed ławą sędziowską, gestykulując żywo rękami.
“Pan Kaczmarek wykazuje skłonności do urojeniowych zachowań przemocowych, manii prześladowczej i sam samookalecza dziecko, aby zrzucić winę na nowego partnera matki!” — wykrzyknął prawnik.
Na sali zaległa cmentarna cisza.
Sędzia poprawiła okulary i spojrzała na mnie z wyraźną nieufnością.
“Panie Kaczmarek, czy leczył się pan psychiatrycznie po powrocie z wojska?” — zapytała chłodno sędzia.
“Nigdy nie wymagałem takiego leczenia, wysoki sądzie” — odpowiedziałem, czując jak ściska mi się gardło. “To są bezczelne kłamstwa.”
“Wobec takich wątpliwości nie mogę pozostawić dziecka pod opieką żadnego z rodziców do czasu weryfikacji przez biegłych sądowych” — oświadczyła sędzia, sięgając po młotek.
To oznaczało, że Filip trafi do domu dziecka na co najmniej pół roku.
Norbert, siedzący w tylnym rzędzie sali rozpraw, uśmiechnął się szeroko i poprawił mankiety marynarki.
Był przekonany, że właśnie wygrał tę wojnę.
ROZDZIAŁ 7: Potrójne uderzenie na sali sądowej
W tym samym momencie wstała moja pełnomocniczka, Mecenas Elżbieta Majewska.
“Wysoki sądzie, wnoszę o dopuszczenie dowodów w trybie natychmiastowym, które całkowicie zmieniają obraz tej sprawy” — powiedziała donośnym, nieznoszącym sprzeciwu głosem.
Sędzia zawiesiła dłoń nad stołem. “Słucham panią, mecenasie.”
Mecenas Majewska podłączyła swój laptop do systemu nagłośnienia sali sądowej.
“Po pierwsze, odtwarzam czyste, profesjonalnie odszumione nagranie z chmury smartwatcha mojego klienta z dnia zdarzenia” — oświadczyła.
Przez głośniki w sali rozpraw rozległ się wyraźny, przerażający głos Norberta Bąka:
“Jak nie przestaniesz płakać, ty mały śmieciu, to połamię ci obie nogi tak, że twój tatusiek cię nie rozpozna!”.
Po tych słowach Aneta na ławie oskarżonych zalała się łzami i schowała twarz w dłoniach.
Sędzia zbladła, wpatrując się w głośnik.
“Po drugie” — kontynuowała mecenas Majewska, wskazując na drzwi sali — “wnoszę o przesłuchanie świadka, który czeka na korytarzu.”
Drzwi otworzyły się i do środka wszedł Robert Cichy, dotychczasowy najbliższy wspólnik Norberta z klubu przy ulicy Fabrycznej.
“Pan Robert Cichy złożył dwie godziny temu pełne zeznania w Prokuraturze Okręgowej w Poznaniu” — wyjaśniła prawniczka. “Otrzymał status świadka koronnego w sprawie nielegalnych zakładów hazardowych, zastraszania i podpaleń zleconych przez Norberta Bąka.”
Norbert zerwał się z krzesła z wściekłością. “Ty sprzedajna szmato!” — wrzasnął w stronę Roberta, ale obecni na sali policjanci natychmiast przycisnęli go do ławki.
“I po trzecie, wysoki sądzie” — zakończyła mecenas Majewska, spoglądając na zegarek. “W tej samej minucie funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego Policji dokonują przeszukania siłowni oraz magazynu pana Bąka.”
Telefon służbowy sędziego zadzwonił krótki sygnałem powiadomienia.
Po przeczytaniu wiadomości tekstowej od prokuratora dyżurnego, sędzia spojrzała na Norberta ze wstrętem.
CBŚP zabezpieczyło na miejscu serwer z nagraniami szantażowymi oraz 320 000 PLN w nielegalnej gotówce ukrytej w podwójnym dnie sejfu.
Pętla wokół szyi agresora wreszcie się zacisnęła.
ROZDZIAŁ 8: Nowy początek w Luboniu
Sędzia nie miała już żadnych wątpliwości.
Postanowienie sądu zostało wydane w trybie natychmiastowym i bez prawa do odwołania na czas trwania śledztwa.
Otrzymałem wyłączną i pełną władzę rodzicielską nad moim synem Filipem.
Norbert Bąk został wyprowadzony z sali rozpraw w kajdankach i trafił bezpośrednio do aresztu śledczego na 3 miesiące bez możliwości wpłacenia kaucji.
Prokuratura postawiła mu zarzuty znęcania się nad małoletnim ze szczególnym okrucieństwem, kierowania gróźb karalnych, szantażu, zlecenia podpalenia oraz prowadzenia nielegalnych zakładów hazardowych.
Za te przestępstwa groziła mu kara do 8 lat pozbawienia wolności.
Aneta Kowalska usłyszała wyrok 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za składanie fałszywych zeznań i utrudnianie postępowania karnego.
Sąd nakazał jej również obowiązkową psychoterapię oraz ograniczył jej kontakty z Filipem do dwóch godzin w tygodniu wyłącznie w obecności kuratora sądowego.
Jej ukryte 150 000 PLN zostało zajęte przez komornika na poczet przyszłego odszkodowania i zadośćuczynienia dla naszego syna.
Gdy wróciliśmy z Pawłem i Martą do mojego domu w Luboniu, słońce powoli chyliło się ku zachodowi.
Filip siedział na dywanie w swoim pokoju, bawiąc się drewnianymi klockami, które dostał od Pawła.
Na jego małej buzi nie było już śladu strachu — zastąpił go spokojny, dziecięcy uśmiech.
Podejszłem do okna i spojrzałem na podwórko, gdzie Paweł właśnie rozmawiał przez telefon ze swoim dowódcą z jednostki.
Przez te wszystkie trudne dni zrozumiałem jedną najważniejszą rzecz o życiu i służbie.
Mundur zdjąłem lata temu, ale zasada pozostała ta sama: nigdy nie zostawiasz swojego człowieka na polu walki, zwłaszcza gdy ten człowiek ma dopiero cztery lata.
Leave a Reply