CHAPTER 1: Het Bloed in de Branding
Part 1
Mijn stiefvader, hertog Lodewijk, dwong mij om de oplichtende zeeparel te gebruiken om mijn zieke kleindochter te genezen.
Toen ik het juweel op haar borst legde, zag ik door het raam hoe mijn geheime geliefde — de zeemeermin Nereia — kermde van de pijn in de branding.
Elke genezing kostte Nereia een stuk van haar leven, en mijn stiefvader wist dat al veertig jaar.
Toen ik de parel wilde teruggeven, liet hij de havenpoorten sluiten om haar voorgoed te vangen.
Koningin-moeder Margaretha van Zuylen hield de oplichtende zeeparel stevig vast in haar bevende handen. De koele, gladde oppervlakte pulseerde zachtjes, een ritme dat ze al haar leven lang kende, maar dat nu zo bitter aanvoelde.
Haar kleindochter, Prinses Anouk, lag stil in het grote hemelbed. Haar adem was kort en onregelmatig, en haar gezicht was bleek, bijna doorschijnend, op de twee koortsige rode vlekken op haar wangen na.
Anouk was pas 22 jaar oud, veel te jong voor deze uitputting die haar lichaam al wekenlang teisterde.
Margaretha strijkte voorzichtig een zweetafscheidende lok van Anouks voorhoofd.
“Grootmoeder,” fluisterde Anouk, haar stem nauwelijks hoorbaar. “Het doet zo’n pijn.”
Een steek van vertwijfeling trok door Margaretha’s hart. Dit was haar eigen bloed, haar laatste stukje familie naast Lodewijk, die haar zoveel leed had bezorgd.
Ze moest wel. Lodewijk had het haar gezworen, met die koude blik in zijn 72-jarige ogen: ‘Gebruik de parel, of de prinses zal sterven.’
Met een diepe zucht bracht Margaretha de zeeparel naar het voorhoofd van Anouk. Het juweel gloeide helderder, een zachtblauw licht dat de schemerige kamer vulde.
Toen de parel de huid van Anouk raakte, voelde Margaretha een lichte trilling door de steen gaan. Een warme golf trok door haar hand, en het blauwe lichtpulseerde fel.
Binnen een paar seconden verstrakte Anouks gezicht. Haar ademhaling verdiepte zich, en de rode vlekken op haar wangen trokken langzaam weg. Haar huid, die zojuist nog gloeide van de koorts, voelde plotseling koel aan onder Margaretha’s vingers.
Anouk opende haar ogen langzaam. Ze knipperde een paar keer, alsof ze wakker werd uit een lange slaap.
“Grootmoeder?” zei ze, haar stem nu veel sterker, vol verwondering. “De pijn… het is weg.”
Een zucht van opluchting ontsnapte aan Margaretha’s lippen. Het werkte. Anouk leefde. Ze had het goede gedaan.
Maar toen haar blik van Anouks opklarende gezicht weggleed, viel deze op het grote raam van de slaapkamer.
Het raam bood een breed uitzicht op de woelige branding, 200 meter verderop. Daar, in het schuim van de golven, was een donkere gestalte die Margaretha zo goed kende.
Het was Nereia.
De zeemeermin, met haar lange, smaragdgroene staart en haar haren als zeewier in de wind, lag niet te rusten zoals gewoonlijk. Ze kronkelde.
Een lange, klagende kreet sneed door de wind, zo hartverscheurend dat Margaretha een koude rilling over haar rug voelde lopen, zelfs binnen de dikke kasteelmuren.
Nereia sloeg met haar staart op het water, een teken van ongekende pijn en angst. Haar normaal zo kalme bewegingen waren nu schokkerig, paniekerig.
Margaretha’s hart sloeg over. Er was iets mis. Iets heel erg mis.
Ze kon haar ogen niet afwenden. Terwijl ze keek, zag ze hoe het schuimende water rond Nereia’s bovenlichaam roze kleurde.
Daar. Precies op de plaats waar haar hart moest zitten.
Een diepe, gapende wond op de borst van Nereia opende zich. Donker, rood bloed stroomde in het zeewater, dat langzaam troebel werd.
Nereia boog haar hoofd, haar handen om de wond geklemd, en liet nog een jammerende kreet horen. Het was een geluid van pure, onvervalste marteling.
De zeeparel in Margaretha’s hand, die net nog zo warm en geruststellend had gevoeld, werd ijzig koud. De gloed dimde, flikkerde even, en doofde toen bijna helemaal uit.
De connectie. De vreselijke, duistere connectie sloeg in Margaretha’s hoofd als een bliksemschicht.
Het kon niet. Het mocht niet.
Ze staarde naar de wond op Nereia’s borst, die zo opzichtig bloedde in het schuimende water.
Ze keek naar de parel in haar hand, die nu dof en levenloos aanvoelde.
Het besef overspoelde haar als een ijskoude golf. De genezing van Anouk was niet zomaar een wonder. Het was geen magie zonder prijs.
De parel was niet zomaar een juweel dat genezing gaf.
Het was het leven van Nereia.
Part 2
De woorden galmden in mijn hoofd. Nee. Het kon niet. Dit mocht niet. De parel in mijn hand voelde plotseling zwaar en doods. Ik voelde een misselijkmakende paniek opkomen, mijn hart bonkte als een gek tegen mijn ribben.
Ik moest antwoorden hebben. Nu.
Met de parel nog steeds krampachtig vastgeklemd, rende ik de slaapkamer uit, de gang door. Mijn voeten dreunden over de stenen vloer terwijl ik me naar de medische kamer haastte, een ruimte vol vreemde kruidenlucht en het geritsel van perkament.
Dokter Severijn zat gebogen over zijn werktafel. Een olielamp wierp een gele gloed over hem en een reeks notities en instrumenten. Hij was bezig met het onderzoeken van wat ik aanvankelijk dacht dat oude, magische overblijfselen waren – kleine, opgedroogde glinsteringen op een stuk doek, restanten van eerdere toepassingen van de parel. Hij zag er bezorgd uit, zijn wenkbrauwen gefronst.
“Dokter Severijn!” snauwde ik, mijn stem schor van de paniek. Hij schrok zo hevig dat hij bijna van zijn stoel viel. Zijn hand vloog naar zijn borst.
“Uwe Majesteit! Wat… wat is er gebeurd?”
Ik duwde de parel naar hem toe. “Wat is dit? Leg het uit! Nereia… ze bloedt!”
Severijn nam de parel voorzichtig aan. Zijn ogen, normaal zo kalm, waren nu groot en angstig. Hij hield de parel tegen het licht, draaide hem, en toen kneep hij zijn ogen dicht.
“Oh, bij de hemel…” murmelde hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij. “Het ritme… Het klopt. Precies zoals veertig jaar geleden. Het zeewezen… de verwonding door de hertog. Het is geen steen, Uwe Majesteit. Het is een levend orgaan. Een hart.”
Mijn adem stokte. Een levend orgaan. Nereia’s hart. De waarheid trof me met een brute kracht. Ik voelde de grond onder me wegzakken.
“Wat?!” riep ik. “Een hart? Veertig jaar geleden? Wat heeft mijn stiefvader ermee te maken? Spreek! Wat weet u nog meer?”
Severijn schudde zijn hoofd, zijn gezicht wit als kalk. “Ik… ik kan het niet zeggen, Uwe Majesteit. Het is te gevaarlijk. De hertog heeft me…”
Net toen hij wilde spreken, zwaaide de zware houten deur van de medische kamer open met een harde klap. Mijn stiefvader, Hertog Lodewijk, stond in de deuropening. Zijn ogen waren donker en zijn mond trok omhoog in een wrede glimlach. Hij stapte de kamer binnen en sloot de deur met een luide, dreigende bonk achter zich.
Hoofdstuk 2: Het Fluisterende Gif
De zware deur van Lodewijks privékabinet sloeg dicht achter Margaretha. De geur van oude tabak en leer hing zwaar in de lucht.
Lodewijk zat achter zijn massieve eikenhouten bureau, een koude glimlach op zijn lippen. Zijn blik gleed langs haar gezicht, tot aan de parel die ze nog steeds strak in haar hand klemde.
“De hofarts sprak over veertig jaar,” zei Margaretha, haar stem klonk scherp. “Over een gewond zeewezen. Dat kan geen toeval zijn.”
Lodewijk legde een hand op zijn borst, alsof hij een toneelstuk opvoerde.
“Ach, die oude Severijn,” zei hij, zijn stem was droog als schuurpapier. “Altijd al te veel fantasie gehad. Maar je hebt gelijk, het is geen toeval.”
Hij schoof een vergulde inktpot over het bureau.
“Veertig jaar geleden,” begon Lodewijk, een verre blik in zijn ogen, “maakte ik jacht in de Zeeuwse wateren. We zochten naar… bijzondere exemplaren.”
Margaretha’s adem stokte.
“Nereia was er toen al,” fluisterde hij, zijn ogen vernauwden. “En haar moeder. We hadden ze bijna te pakken.”
Een rilling trok over Margaretha’s rug. Ze dacht aan Nereia’s stille, verdrietige ogen. Aan de wond op haar borst.
“Je hebt haar verwond,” zei Margaretha. Haar stem beefde van woede.
Lodewijk haalde zijn schouders op. “Een kleine onachtzaamheid. Maar nu is ze van ons, of niet soms? Dankzij Anouk.”
Hij leunde voorover, zijn gezicht een masker van dreiging.
“Blijf je de parel gebruiken voor je kleindochter?” vroeg hij. “Of wil je liever dat ze de zorg en haar koninklijke toelage van 12.000 goudguldens verliest?”
Het bloed trok weg uit Margaretha’s gezicht. Hij wist exact waar hij haar moest raken.
Ze draaide zich om en liep naar de deur, haar hand trilde op de klink.
“Ik zal de parel gebruiken,” antwoordde ze. Haar woorden kwamen als ijsblokken uit haar mond.
Maar terwijl ze het kabinet verliet en de zware deur achter zich dichttrok, wist Margaretha één ding zeker: Nereia moest gewaarschuwd worden. Voor de volgende ochtend.
Hoofdstuk 3: De IJzeren Greep van de Schout
De torenklok van het kasteel sloeg twee keer toen Margaretha door de donkere gangen sloop. De maan wierp lange, grillige schaduwen.
Ze daalde de kronkelende stenen trap af die leidde naar de geheime zeegrot aan de voet van de kasteelrots. De koude, zilte lucht streek langs haar wangen.
De vertrouwde, zachte branding klonk anders dan normaal, alsof er iets mis was.
Toen ze de ingang van de grot bereikte, stopte haar hart bijna. Een immens, roestig ijzeren hek blokkeerde de toegang. Het was zo zwaar dat de grond trilde.
Zeker 400 kilogram aan smeedijzer was ruw in de opening geheid.
“Mevrouw de Koningin-moeder?”
Margaretha schrok op. Schout Hendrik de Graaf stond op de kade, gehuld in een donkere cape. Achter hem stonden zes gewapende wachters, hun lansen glinsterden in het maanlicht.
De schout zag er nerveus uit. Zijn ogen schoten heen en weer.
“Wat is dit, Hendrik?” vroeg Margaretha, wijzend naar het hek.
Hendrik schraapte zijn keel. “Mijn excuses, uw Majesteit. Dit zijn de bevelen van de hertog.”
“Bevelen?” Margaretha fronste. “Dit is een doorgang van het koninklijk huis!”
De schout liet zijn hoofd zakken. “Ik sta onder zware druk, mevrouw. De hertog… hij heeft een oude schuld van mij. Een schuld van 8.000 goudguldens.”
8.000 goudguldens. Dat was een fortuin, meer dan een jaar salaris voor de schout.
“Hij dreigt alles openbaar te maken,” zei Hendrik, zijn stem nauwelijks hoorbaar. “Mijn positie, mijn goede naam…”
“En daarom sluit je de toegang tot de zee af?” vroeg Margaretha, haar stem trilde van ongeloof.
“Niemand mag de grot nog in of uit,” zei de schout, zijn blik was vastberaden. “Het spijt me, mevrouw. Maar ik heb geen keuze.”
De zes wachters achter hem bewogen hun voeten ongemakkelijk. Margaretha wist dat ze geen kans maakte. Ze kon Nereia niet waarschuwen.
Nereia zat gevangen.
Hoofdstuk 4: De Vreemdeling met het Boek
De eerste regendruppels vielen toen Margaretha verslagen terugkeerde naar de binnenplaats. Haar voeten sleepten over de kasseien.
De parel in haar hand gloeide zachtroze, een warmte die zo vals voelde nu ze wist wat het betekende.
Onder een overhang van het stallencomplex stond een man te schuilen. Hij was mager, met een verweerd gezicht en droeg een dikke, leren tas.
Hij keek op toen hij Margaretha zag. Zijn ogen, scherp en intelligent, bleven hangen bij de roze gloed in haar hand.
“Mijn excuses, mevrouw,” zei de man, met een lichte boog. “Ik ben Bram van der Laan, kartograaf. Ik zocht dekking voor de bui.”
Hij wees naar de parel. “Die steen… ik heb erover gelezen in oude scheepsjournalen uit Zeeland.”
Margaretha keek hem wantrouwend aan. “Wat weet u ervan?”
Bram stapte dichterbij. “De Zeeuwen spraken van de ‘Hartsteen van de Oceaan’. Geen geschenk, zo werd verteld. Maar de kern van de levenskracht van een zeewezen.”
Hij keek naar de parel, toen naar Margaretha. Zijn blik was vol medelijden.
“Elke keer dat de steen wordt gebruikt voor genezing,” zei Bram zacht, “verbreekt de band een stukje. Het vernietigt permanent 15% van de ziel van het wezen.”
Margaretha’s vingers verkrampten om de parel. Vijftien procent. Elke keer.
Dat kon niet waar zijn. Ze had Anouk al zo vaak geholpen. Ze had Nereia, haar geliefde, langzaam de dood ingejaagd zonder het te weten.
De parel die zoveel liefde had gegeven, bleek een martelinstrument te zijn. Een langzame dood.
De regendruppels werden zwaarder, maar Margaretha voelde ze niet. Alleen de ijzige klauw van schuld in haar borst.
Hoofdstuk 5: Een Vreselijke Onthulling
Bram van der Laan leidde Margaretha naar een verborgen nis in de kasteelbibliotheek. Hij haalde een klein kistje uit zijn tas, gevuld met glazen flesjes.
“Ik heb mijn eigen elixers ontwikkeld om mineralen en zouten te testen,” zei hij. Zijn bewegingen waren efficiënt en gericht.
Margaretha had een kleine hoeveelheid van het drankje meegenomen, dat dokter Severijn elke dag aan prinses Anouk gaf. Het lag nu in een transparant glaasje.
Bram druppelde een heldere vloeistof uit een klein flesje in het glaasje. De druppels vermengden zich met Anouks drankje.
Even gebeurde er niets.
Toen, langzaam, begon de vloeistof te veranderen. Een troebele waas verscheen, die snel donkerder werd.
Binnen enkele seconden was het heldere drankje diepzwart geworden. Zo donker als inkt.
Bram keek Margaretha aan, zijn gezicht was somber. “Dit… dit is arsenicum, mevrouw.”
Margaretha stapte achteruit, haar handen vlogen naar haar mond. “Arsenicum? Dat is gif!”
“Verdund, dat wel,” antwoordde Bram, terwijl hij het glaasje voorzichtig opzij schoof. “Maar zeker dodelijk op de lange termijn.”
De gedachte sloeg in als een donderslag. Anouk was niet zomaar ziek. Ze werd vergiftigd.
“Hoe lang al?” vroeg Margaretha, haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering.
Bram haalde een notitieblokje tevoorschijn. “Op basis van de concentratie en de symptomen die u beschreef… al zeker zes maanden.”
Zes maanden. Precies de tijd dat Anouk steeds zieker werd en Margaretha de parel steeds vaker moest gebruiken.
Lodewijk. Het was Lodewijk.
Hij had haar eigen kleindochter vergiftigd. Niet om haar te doden, maar om Margaretha te dwingen de parel keer op keer te gebruiken. Om Nereia te dwingen haar levenskracht af te staan.
De tranen brandden in Margaretha’s ogen. Niet alleen Nereia, maar ook Anouk was een marionet in het wrede spel van haar stiefvader.
Hoofdstuk 6: Het Net Sluit Zich
“We moeten de sluizen openen,” zei Margaretha. Ze stond met Bram in een stoffige technische ruimte onder het kasteel.
Twee massieve ijzeren hendels staken uit de muur. Ze moesten de door Nereia gebruikte route naar open zee vrijmaken, weg van de kasteelmuren.
Samen trokken ze aan de hendels. De mechanismen kreunden. Margaretha spande al haar kracht, haar spieren protesteerden.
Met een doffe, dreunende knal schoten de hendels terug. Een dikke houten balk bleek het systeem te blokkeren. Vastgezet met grote bouten.
“Hij heeft het geblokkeerd,” fluisterde Margaretha. Haar hart zonk in haar schoenen.
Het geluid van zware laarzen weerkaatste door de gang. Tien wachters verschenen, onder leiding van hertog Lodewijk. Zijn gezicht was een grijns van triomf.
“Mijn lieve stiefdochter,” zei Lodewijk, zijn stem was zacht, maar dodelijk. “Dacht je echt dat ik je plannen niet zou doorzien?”
Hij wenkte naar zijn wachters. Twee mannen grepen Bram vast.
“Loslaten!” riep Margaretha, maar Bram werd al meegesleurd naar een donkere kerker.
Lodewijk negeerde haar. Hij keek naar een andere wachter.
“De zeemeermin is nu in het binnenwater,” zei hij. “Slepen jullie haar via de drooggelegde tunnel naar het reservoir onder de feestzaal.”
Margaretha voelde de grond onder haar voeten wegzakken. Een drooggelegd bassin. Nereia zou stikken, weg van het zoute water.
“Nee!” schreeuwde Margaretha, maar Lodewijk trok haar hardhandig bij haar arm.
“Vanavond,” zei Lodewijk, zijn gezicht was dichtbij het hare. “Wordt ze mijn eeuwige jeugd. En jij, Margaretha, zult getuige zijn.”
Hoofdstuk 7: Het Verrassingsbezoek bij het Beraad
De avond was gevallen en de grote feestzaal van het kasteel bruiste van het leven. Tachtig edellieden uit alle windstreken zaten aan lange, rijk gedekte tafels.
De lucht was gevuld met het geluid van vrolijke conversaties, het rinkelen van glazen en de zachte muziek van een luitspeler. Het verlovingsbanket van prinses Anouk was in volle gang.
Margaretha zat aan de ere tafel, naast een stralende, maar nog steeds bleke Anouk. Ze probeerde haar gezicht strak te houden, maar vanbinnen voelde ze een ijskoude paniek.
Onder de houten vloerplanken klonk een dof, onregelmatig gekerm. Het was zo zacht dat alleen Margaretha het leek te horen, een kreet van wanhoop.
Nereia zat gevangen in het droge bassin, vlak onder hun voeten.
Hertog Lodewijk stond op, zijn glas geheven. Zijn gezicht gloeide van zelfvoldaanheid.
“Op de gezondheid van het koninklijk huis,” riep Lodewijk, zijn stem galmde door de zaal. “Op de toekomstige verbintenis van onze geliefde prinses Anouk!”
Alle edelen hieven hun glas. De schittering van de kaarsen deed Margaretha duizelen. Ze greep haar eigen glas vast, haar knokkels wit.
Ze zocht wanhopig naar een uitweg, een plan. Hoe kon ze Nereia redden?
Plotseling vlogen de deuren van de zaal open. Iedereen verstomde.
Bram van der Laan stormde naar binnen, zijn kleren waren gescheurd en zijn gezicht was besmeurd met roet. Hij had een dik, leergebonden boek onder zijn arm.
Een meelevende keukenhulp had hem bevrijd uit de kerker.
Bram keek recht naar Margaretha. Zijn ogen vingen de hare, een vonk van vastberadenheid.
Hoofdstuk 8: De Stem van de Schriften
Bram negeerde de verbaasde blikken en de murmelende edelen. Hij stampte rechtstreeks naar het podium, waar Lodewijk verbaasd stond te kijken.
“Hertog Lodewijk van Beijeren!” riep Bram, zijn stem was schel en droeg tot in de verste hoeken van de zaal. “Uw leugens en misdaden zijn voorbij!”
Hij sloeg het dikke, leren boek open op het katheder. Het was Lodewijks persoonlijke jachtjournaal uit 1784.
“Hier,” zei Bram, zijn vinger gleed over de vergeelde bladzijden, “leest u zelf! Dagboeknotities over hoe hij zeewezens uithongerde, folterde, en hun levenskracht aftapte voor goud en zijn eigen zieke experimenten!”
De edelen keken in ontzetting naar Lodewijk, die bleek werd. Het gelach en de muziek verstomden volledig.
Bram las met luide stem voor: “17 Mei, 1784: Een jong zeewijf gevangen. Haar hart parel klopt zwak. Goed voor een week van verjonging. Voeding onthouden, anders wordt ze te sterk.”
Een golf van afschuw ging door de zaal. Een vrouw legde haar hand voor haar mond. Een edelman stond op en boog zijn hoofd in schaamte.
Lodewijk trok met een kreet zijn zwaard. Het metaal schitterde in de kaarsverlichting.
“Ik zal je mond snoeren, landloper!” brulde hij, en hij stapte richting Bram.
Maar voordat hij een stap kon zetten, gebeurde er iets onnatuurlijks. De parel op Margaretha’s borst begon te gloeien, helderder dan ooit.
Toen kwam het geluid.
Een oorverdovende, bovennatuurlijke jammerkreet, niet van een mens, niet van een dier, maar van iets ouds en machtigs uit de diepte. Het was de kreet van Nereia, door de parel.
Het glas in alle ramen van de zaal barstte in duizenden, scherpe stukken. Een ijzige wind van de open zee stroomde naar binnen, een voorbode van wat komen ging.
Hoofdstuk 9: De Verwoesting van de Stormvloed
De oerkreet van de parel was een oproep aan de zee zelf. Buiten het kasteel zwol een onheilspellend geruis aan.
De edelen schreeuwden van angst en renden naar alle kanten.
Met een verpletterende kracht beukte een vloedgolf van zes meter hoog tegen de buitenmuren van het kasteel. Het klonk alsof een reusachtige vuist tegen een stenen trommel sloeg.
De massieve stenen muren van de feestzaal, die eeuwenlang hadden gestaan, stortten met donderend geraas in. Graniten blokken, zo groot als karren, vielen naar beneden.
Een stroom wild zeewater golfde de zaal binnen, metershoog. Het sleurde tafels, stoelen en doodsbange edelen mee.
Hertog Lodewijk, die nog steeds zijn zwaard trok, werd verrast door de vloedgolf. Hij werd meegesleurd, hulpeloos, tegen de instortende rotsen aan.
Een immens blok graniet, wel twee ton zwaar, viel precies op hem. Met een afschuwelijk krakend geluid werd Lodewijk op slag verpletterd. Zijn lichaam verdween onder het puin.
Margaretha, doorweekt en bevend, maar wonderwel ongedeerd, negeerde de chaos om haar heen. Haar ogen waren gericht op het bassin onder de vloer.
Het drooggelegde bassin, waar Nereia was vastgezet, stroomde nu vol met woest zeewater. Het kolkte en bruiste, een gevaarlijke draaikolk van redding en verderf.
Ze moest bij haar zijn. Nu.
Hoofdstuk 10: Het Laatste Gezang
Zonder aarzelen sprong Margaretha in het kolkende water van het bassin. De koude, zilte stroom greep haar vast en trok aan haar kleren.
Ze worstelde zich door de golven, haar armen strekten zich uit. Daar, in het midden, zag ze het vertrouwde, maar nu levenloze, lichaam van Nereia.
Met al haar resterende kracht trok Margaretha Nereia omhoog, op de stenen rand van het bassin. Nereia’s hoofd rustte tegen haar schouder.
Nereia opende haar ogen langzaam. Ze keek Margaretha voor de laatste keer aan, een zwakke glimlach verscheen op haar lippen. Haar blik was vol liefde en verdriet.
“Je hebt ons gered,” fluisterde Margaretha, haar stem stokte. “De vloedgolf…”
Nereia haalde moeizaam adem. Met haar laatste vonk van magie had ze de vloedgolf getrotseerd, het kasteel en iedereen daarin beschermd tegen de totale vernietiging. Ze had Margaretha beschermd.
Margaretha voelde hoe de parel in haar hand ijskoud werd. De zachte roze gloed verdween, het licht doofde.
De steen in haar palm veranderde in een gewone, doffe grijze kiezel. Levenloos.
Nereia’s glimlach vervaagde. Haar ogen sloten zich zachtjes. Een laatste, zuchtende adem ontsnapte uit haar lippen.
Ze ademde niet meer. Haar hart, dat zo lang had geklopt als de parel, was voorgoed gestopt.
Margaretha klemde de dode steen vast, de stilte in haar handen was oorverdovend. Het zoute water vermengde zich met haar tranen.
Hoofdstuk 11: De Volgende Ochtend aan de Kust
De eerste zonnestralen braken door de wolken toen de klok van het beschadigde kasteel 07:00 uur sloeg. De storm was gaan liggen, maar de sporen van de verwoesting waren overal.
De kade was een puinhoop van drijfhout en ingestorte stenen. De wind streek koud over Margaretha’s gezicht, die aan de rand van het pierhoofd stond.
Ze was gehuld in een donkere, natte mantel. In haar rechterhand klemde ze de grijze, levenloze steen, zo stevig dat haar knokkels wit waren.
Schout Hendrik de Graaf, zijn gezicht getekend door de nacht, liep langzaam naar haar toe. Hij boog zijn hoofd in respect en verdriet.
“Mevrouw de Koningin-moeder,” zei Hendrik zacht. “Wilt u bevel geven voor de wederopbouw van de kasteelmuur? De schade is aanzienlijk.”
Margaretha schudde zwijgend haar hoofd. Ze staarde naar de eindeloze, lege horizon. De oceaan was kalm nu, maar het verdriet kolkte nog steeds in haar borst.
“Nee,” antwoordde Margaretha, haar stem was hol en ver weg. “Er is niets meer op te bouwen.”
De oceaan herinnert zich elke golf, maar mijn handen dragen slechts de stilte van een hart dat nooit meer kloppen zal.
Leave a Reply