CHAPTER 1: Stalowe rolety i tykający zegar w puszczy
Part 1
Podczas weekendowego wypadu do odizolowanego domku w Puszczy Białowieskiej szóstka przyjaciół zauważyła, że czujnik dymu na suficie dziwnie tyka, więc postanowili go zdjąć, nie wiedząc, że w środku zamiast mechanizmu przeciwpożarowego ukryty jest cyfrowy wyświetlacz odliczający ostatnie pięć sekund.
Tomasz Kowalczyk pchnął ciężkie drewniane drzwi luksusowej chaty wynajętej przez platformę Airbnb w sercu Puszczy Białowieskiej.
Karolina Wiśniewska, jego narzeczona, odetchnęła głęboko, ciesząc się zapachem świeżego drewna i ciszą otaczającego lasu.
Michał Borowski wszedł za nimi, rzucając torbę podróżną na skórzaną kanapę z szerokim uśmiechem.
Anna Jabłońska, jego partnerka, poprawiła okulary i szybko sprawdziła zasięg w telefonie.
Ekran pokazywał całkowity brak sygnału sieci komórkowej.
Paweł Nowicki rozglądał się po minimalistycznym wnętrzu z wyraźnym niepokojem wypisanym na twarzy.
Magdalena Kaczmarek stała w korytarzu, milcząco obserwując każdego z uczestników wypadu.
Wszystko miało być zwykłym, spokojnym weekendem spędzonym w gronie dawnych znajomych.
Nagle z sufitu dobiegł cichy, metaliczny dźwięk przypominający tykanie zegara.
Wszyscy zamarli w bezruchu, wsłuchując się w rytmiczne stukotanie dochodzące z czujnika dymu.
Tomasz zmarszczył brwi i spojrzał w górę na niewielkie, plastikowe urządzenie.
“To chyba jakaś awaria baterii.”
Michał machnął lekceważąco ręką i ruszył w stronę kuchni po butelkę wina.
“Paweł, ty znasz się na tej elektronice, wejdź na krzesło i wyjmij to cholerstwo, bo nie da się wytrzymać.”
Paweł niechętnie zbliżył się do ściany i przystawił drewniane krzesło pod sam sufit.
Wstał ostrożnie na palcach i przekręcił obudowę czujnika, zdejmując plastikową pokrywę.
Zamiast standardowych kabelków i baterii ukazał się mały, niebieski ekran cyfrowy.
Światło z wyświetlacza rzuciło ostre, zimne refleksy na twarz Pawła.
Cykfry przeskoczyły ze złowrogim dźwiękiem.
Pięć…
Cztery…
Trzy…
Paweł zesztywniał na krzesle, a jego oddech natychmiast przyspieszył.
“O cholera.”
Dwa…
Jeden…
Zero.
W tym samym ułamku sekundy we wszystkich oknach domku rozległ się ogłuszający trzask mechanizmów.
Pancerne rolety antywłamaniowe ze stali nierdzewnej zjechały błyskawicznie w dół, odcinając ostatnie promienie popołudniowego słońca.
W salonie zapadła całkowita, grobowa ciemność, rozjaśniana jedynie blaskiem tajemniczego wyświetlacza na suficie.
Co wydarzyło się chwilę później, znajdziecie w pierwszym komentarzu, bo właśnie wtedy na jaw wyszła pierwsza, mroczna prawda.
Part 2
Zanim grupa zdążyła w jakikolwiek sposób zareagować na nagłe odcięcie od świata, z ukrytego w rogu salonu centralnego głośnika dobiegł metaliczny, zniekształcony głos.
“Urządzenie nie zawiera ładunku wybuchowego, lecz zaawansowany biologiczny licznik aktywujący aerosolowy skaner DNA.”
Panika natychmiast sparaliżowała zebranych.
Michał Borowski bez słowa rzucił się w stronę masywnych drzwi wejściowych.
Szarpnął gwałtownie za stalową klamkę, próbując wyrwać ją z zawiasów.
Potężny łuk elektryczny strzelił z metalu z ogłuszającym hukiem.
Napięcie trzystu osiemdziesięciu woltów przeszyło jego ciało w ułamku sekundy.
Michał bezwładnie osunął się na podłogę, a jego drgające ciało znieruchomiało w kłębie dymu.
Rozdział 2: Kiedy klamka staje się śmiertelnym narzędziem egzekucji
Tomasz natychmiast rzuca się ku leżącemu na podłodze przyjacielowi.
Próbuje wyczuć puls na szyi sparaliżowanego mężczyzny.
Karolina biega wokół salonu, wznosząc telefon wysoko ponad głowę w poszukiwaniu jakiejkolwiek kreski zasięgu.
Ekran każdego urządzenia pokazuje tylko martwy, przekreślony symbol braku połączenia.
Paweł podbiega do głównego panelu sterowania roletami na ścianie.
Wyciąga z kieszeni mały śrubokręt i zdejmuje plastikową obudowę mechanizmu.
W środku widzi skomplikowaną sieć kabli prowadzącą do niezależnego generatora w piwnicy.
Ekrany telewizorów w tym samym momencie rozbłyskują zimnym, białym światłem.
Z głośników dobiega cichy, metaliczny szum zakłóceń.
Na matrycy pojawia się twarz starszego, surowego mężczyzny w roboczym kombinezonie.
To inżynier Janusz Wójcik, którego nazwisko wszyscy w tej grupie chcieli na zawsze wymazać z pamięci.
Wójcik patrzy prosto w obiektyw ukrytej kamery z lodowatym spokojem.
Oskarża Tomasza o sfałszowanie podpisu pod ekspertyzą techniczną za łapówkę w wysokości 150 000 PLN.
Rozdział 3: Szyfry z przeszłości i cena ludzkiego życia
Anna zasłania usta dłońmi i osuwa się po ścianie na podłogę.
Wybucha głośnym, niespójnym płaczem, drżąc na całym ciele.
Wyznaje, że Michał od miesięcy szantażował pozostałych członków dawnej grupy architektonicznej.
Zmuszał ich do milczenia o sfałszowanych dokumentach przetargowych pod groźbą zniszczenia ich karier.
Paweł stawia na stoliku swój laptop i błyskawicznie podłącza go do wyjętego z panelu kabla sieciowego.
Jego palce uderzają w klawiaturę z niesamowitą prędkością.
Nagle system odpowiada na jego próby atakiem hakerskim.
Na ekranie komputera pojawia się komunikat o wysłaniu sfabrykowanych dowodów przelewów z konta Tomasza.
Pieniądze rzekomo powędrowały na konto zaginionego urzędnika miejskiego.
W narożnikach sufitu otaczającego salon otwierają się ukryte klapki.
Z dysz zaczyna sączyć się gęsty, słodkawy gaz o dziwnym zapachu.
Rozdział 4: Maski opadają pod wpływem gazu prawdy
Substancja wypełnia pomieszczenie w ciągu kilku sekund.
Magdalena przestaje panikować i nagle zaczyna dziwnie się uśmiechać.
Przyznaje głośno, że celowo uwiodła Michała i zaplanowała ten weekend.
Chciała zniszczyć życie Tomasza i Karoliny w imię pamięci o zmarłej siostrze.
Karolina zaciska pięści, a jej oddech staje się płytki i szybki.
Wyznaje ze łzami w oczach, że to ona osobiście zniszczyła oryginały dokumentów badawczych.
Zrobiła to w zamian za milczenie dewelopera i święty spokój.
Tomasz próbuje odsunąć od siebie falę oszołomienia wywołaną przez gaz.
Sięga po awaryjne radio leżące na półce przy kominku.
Próbuje połączyć się z lokalną policją w Hajnówce, nie wiedząc, że częstotliwość jest w pełni kontrolowana przez Wójcika.
Rozdział 5: Ostateczne starcie w serwerowni podziemnej
Paweł wskazuje Tomaszowi ukryty pod podłogą kominka właz techniczny.
To wejście do bunkra serwerowego, którego schemat sam kiedyś projektował.
Tomasz zjeżdża po metalowej drabinie w całkowite ciemności podziemnego korytarza.
Wchodzi do chłodnego pomieszczenia pełnego migających diod serwerów.
Stoi tam twarzą w twarz ze starszym, wyniszczonym żalem Januszem Wójcikiem.
Wójcik trzyma w dłoni mały detonator główny z czerwoną diodą.
Tomasz zamiast uciekać, wyciąga z kieszeni kurtki stary, nienaruszony dysk twardy.
Kładzie go ostrożnie na metalowym blacie biurka.
Pokazuje inżynierowi oryginalne notatki udowadniające, że to zarząd firmy sfałszował jego podpis.
Wójcik patrzy na pliki i jego dłoń zaczyna silnie drżeć.
Opuszcza detonator i wpisuje na terminalu główny kod dezaktywujący całą instalację.
Równocześnie system przesyła ciche nagranie z kamer prosto na serwery policji w Białymstoku.
Rozdział 6: Cień sprawiedliwości nad Puszczą
Ciężkie stalowe rolety zaczynają powoli i głośno piąć się w górę.
Do wnętrza ciemnego salonu wlewa się chłodne, poranne światło.
Przez okna widać dziesiątki migających niebieskich reflektorów radiowozów policyjnych.
Janusz Wójcik wyciąga ręce przed siebie i spokojnie poddaje się aresztowaniu.
Antyterroryści wchodzą do środka, wyprowadzając ciężko rannego w rękę Michała oraz histeryczną Magdalenę.
Tomasz i Karolina wychodzą na zewnątrz, stając na mokrej trawie polany.
Patrzą na gęstą mgłę unoszącą się nad majestatyczną Puszczą Białowieską.
Wiedzą dobrze, że fizyczna pułapka została właśnie otwarta.
Jednak prawdziwe moralne rozliczenie z przeszłością dopiero się dla nich zaczyna.
Leave a Reply