CHAPTER 1: Szepty na pogotowiu
Part 1
💔 Mąż oskarżył mnie o szaleństwo, by ukryć lata przemocy – zapomniał, że miałam w ręku kartę, która zniszczyła jego imperium.
Mój mąż Janusz zabrał mnie na pogotowie po kolejnym brutalnym pobiciu.
Trzy tygodnie później próbował mnie zamknąć w zakładzie, twierdząc, że jestem niepoczytalna.
Siedział przy moim łóżku, udając zatroskanego, podczas gdy lekarka patrzyła na moje siniaki, których nie dało się ukryć.
Wyszeptałam jej słowo, które miało zburzyć jego fasadę.
Nie wiedziałam wtedy, że Janusz jest zawsze o krok do przodu.
Ale to, co miałam ukryte, miało się okazać bardziej niebezpieczne niż jego intrygi.
Ból pulsował w mojej skroni.
Próbowałam powstrzymać drżenie ręki, która spoczywała na pościeli.
Janusz Wójcik siedział na krześle obok łóżka, w idealnie skrojonym garniturze, z miną zatroskanego męża.
Trzymał moją dłoń.
Czułam ciężar jego palców.
Był zimny.
Lekarka, Dr. Anna Nowak, zbliżyła się do mnie.
Miała około czterdziestki, jasne, skupione oczy.
Ostrożnie odgarnęła mi włosy z czoła.
Jej spojrzenie natychmiast spoczęło na zasinionym policzku, a potem zsunęło się niżej, na ukryte pod szpitalną koszulą obicia.
Widziałam, jak jej usta zacisnęły się w cienką linię.
“Pani Elżbieto, jak pani się czuje?” spytała cicho.
Janusz lekko ścisnął moją dłoń.
Zbyt mocno.
Może to było ostrzeżenie.
“Boli…” wyszeptałam.
Mój głos był słaby, ochrypły.
Janusz natychmiast się odezwał.
“Niestety, doktorze. Wypadek w domu. Moja Elżbieta jest taka niezdarna. Musiała potknąć się na schodach.”
Janusz uśmiechnął się do lekarki.
Uśmiech był gładki, perfekcyjny.
Dr. Nowak skinęła głową, ale jej oczy wróciły do moich obrażeń.
Ostrożnie podniosła kołdrę.
Odsłoniła fioletowe plamy na ramieniu.
“Pani Elżbieto,” powiedziała ponownie.
“Proszę powiedzieć, co się stało.”
Zerknęłam na Janusza.
Jego uśmiech zniknął.
Miał zaciśnięte usta.
Czułam jego wzrok.
Dr. Nowak nachyliła się bliżej, próbując mnie zasłonić przed jego spojrzeniem.
Wydawała się szukać czegoś w moich oczach.
Czegoś więcej niż strachu.
Zebrałam resztki sił.
Moje usta ledwo się poruszyły.
“Róża…” wyszeptałam.
Słowo ledwo wydostało się z moich ust.
Było słabe, ciche.
Janusz od razu się poderwał.
Jego uśmiech wrócił, tym razem wymuszony i pełen zakłopotania.
“Och, doktorze, te jej majaczenia. Czasem tak ma. To ze stresu. Stara Elżbieta, ona ma bujną wyobraźnię.”
Dr. Nowak zmarszczyła brwi.
“Pani Elżbieto, czy to słowo coś znaczy?”
Janusz położył rękę na moim czole, udając troskę.
Jego dłoń była zimna.
“Nie, nic nie znaczy. Tylko męczy się biedna. Chciałbym ją zabrać do domu. Potrzebuje spokoju.”
Jego głos był teraz twardszy.
Nie było w nim już udawanej troski, a raczej wyraźne polecenie.
Dr. Nowak cofnęła się.
W jej oczach pojawiło się wahanie.
“Ale jej stan… siniaki… musimy to dokładnie zbadać.”
“To wypadek,” powtórzył Janusz, jego głos był stalowy.
“Jestem tu, żeby się nią zaopiekować. Proszę o natychmiastowy wypis. Nie chcemy zajmować państwu miejsca. W domu będzie jej lepiej.”
Spojrzał na lekarkę, a w jego oczach błysnęło coś, co sprawiło, że Dr. Nowak wzdrygnęła się ledwie zauważalnie.
Mówiło to: “Nie mieszaj się.”
Janusz miał wpływy.
Zbyt duże wpływy.
Dr. Nowak pokiwała głową, jej twarz stwardniała.
“Rozumiem. Muszę jednak wszystko zanotować. Pani stan, te obrażenia.”
“Oczywiście. Zróbcie, co musicie.” Janusz machnął lekceważąco ręką.
Wiedziałam, że to koniec.
Że znowu jestem sama.
Janusz już pomagał mi usiąść, choć każdy ruch sprawiał mi potworny ból.
Lekarka patrzyła na nas.
Jej spojrzenie było pełne bezradności.
Dr. Nowak jednak zapamiętała to słowo, czując, że coś jest nie tak, ale nie była w stanie pomóc Elżbiecie wprost, kiedy Janusz ją zabierał.
Part 2
Janusz praktycznie wywlókł mnie ze szpitala.
Czułam każdy siniak.
W domu czekała na mnie lodowata cisza.
Janusz zabrał mój telefon.
Potem odłączył stacjonarny.
Zaczął odbierać całą pocztę.
Byłam odcięta od świata.
Kilka dni później usłyszałam, jak rozmawia przez telefon.
Jego głos był niski i spokojny.
Wspomniał nazwisko Kaczmarek.
Notariusz.
Wiedziałam, że to Stanisław Kaczmarek, znajomy Janusz z dawnych lat.
Mówił o „dokumentach” i „pilnej sprawie”.
Następnego ranka Janusz wyszedł „załatwić pilne sprawy”.
Wrócił po kilku godzinach.
Miał zadowolony wyraz twarzy.
Podszedł do mnie.
Spojrzał mi prosto w oczy.
„Wiesz, Elżbieto,” powiedział, a jego głos był słodki, ale stalowy.
„Nie wyglądasz najlepiej.
Zachowujesz się dziwnie.”
„Lekarze też to zauważyli.”
„Porozmawiałem z pewnymi ludźmi.”
„Wiesz, co mówią o ludziach w twoim wieku, którzy się potykają i tracą pamięć.”
Jego uśmiech stał się szerszy.
Zimniejszy.
„Dla twojego dobra.”
„Muszę zająć się naszym majątkiem.”
„Żebyś nie narobiła sobie krzywdy.”
„Albo gorsza, nam obojgu.”
W jego słowach nie było litości.
Tylko wyrachowany chłód.
Elżbieta poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg.
Janusz nie tylko mnie uwięził.
On planuje mnie całkowicie ubezwłasnowolnić.
Rozdział 2: Na rozdrożu
Doktor Anna Nowak patrzyła na zamykające się drzwi, przez które Janusz zabrał Elżbietę, i czuła, jak ciężar niepokoju zaciska się wokół jej serca. To jedno słowo, wyszeptane przez pacjentkę, “Róża”, brzmiało w jej uszach, całkowicie sprzeczne z beztroskim uśmiechem Janusza.
Poszła do szpitalnej kawiarni, by napić się kawy, potrzebując chwili oderwania od tej niepokojącej myśli. Przy jednym ze stolików siedział Marek Kowalski, jej były pacjent, emerytowany dziennikarz śledczy.
Zawsze przyjemnie się z nim rozmawiało, a teraz jego obecność wydała jej się nagle… właściwa.
“Panie Marku,” powiedziała Dr. Nowak, siadając obok niego, “jak zdrowie?”
Marek uśmiechnął się, odkładając gazetę.
“Dziękuję, pani doktor, wszystko w porządku. Nuda na emeryturze doskwiera, ale na szczęście nic poważnego nie dolega.”
Poczuła nagły impuls, by mu zaufać.
“Miałam dziś dziwny przypadek,” zaczęła, starannie dobierając słowa. “Pacjentka, pobita, jej mąż twierdził, że majaczy, ale ja… coś mi nie pasowało.”
Marek spojrzał na nią uważnie.
“Mówiła pani coś o słowie. Jakie to było słowo?”
“Róża,” szepnęła Dr. Nowak, prawie wstydząc się swojej nieprofesjonalnej potrzeby podzielenia się z nim tą informacją. “Po prostu Róża.”
Marek Kowalski, z iskierką w oku, odłożył filiżankę kawy.
“Róża, pani doktor?” zapytał, a jego głos nabrał nagle nowego tonu. “Interesujące. Bardzo interesujące.”
Rozdział 3: Cień przeszłości
Marek Kowalski poczuł, jak stara, uśpiona żyłka dziennikarza śledczego budzi się w nim na nowo. Słowo „Róża” i niepokój Dr. Nowak były jak haczyk.
Rozpoczął dyskretne śledztwo, zaczynając od sprawdzenia nazwiska Janusz Wójcik. Odkrył, że Janusz Wójcik to szanowany lokalny biznesmen, znany ze swoich wpływów i udanych inwestycji, choć zawsze otoczony aurą pewnej tajemniczości.
Jego biografia publiczna była bez skazy.
Marek próbował uzyskać dostęp do szpitalnych akt Elżbiety, powołując się na “zaniepokojenie obywatelskie”, ale spotkał się ze stanowczą odmową. Recepcjonistka spojrzała na niego z irytacją, jakby był zwykłym intruzem.
“Panie, nie mogę udzielać takich informacji,” powiedziała chłodno. “To poufne.”
To było szybkie i brutalne odrzucenie.
Zdał sobie sprawę, że to nie będzie łatwe zadanie; Janusz Wójcik miał silne plecy i potrafił skutecznie kontrolować informacje. W tym systemie prawda o małej, pobitej kobiecie mogła zniknąć bez śladu.
Rozdział 4: Zaginiony kontakt
Kowalski spędził kolejne dni na próbach odnalezienia kogoś z rodziny Elżbiety. Wiedział, że w sprawach rodzinnych tajemnice często leżą głęboko, ale nie są niemożliwe do odkrycia.
Po kilku dniach udało mu się ustalić adres Marty Wójcik, siostrzenicy Elżbiety. Adres był stary, ale miał nadzieję.
Marta otworzyła drzwi, spoglądając na niego z zaskoczeniem i lekką nieufnością. Przedstawił się jako znajomy z dawnych lat, który przypadkiem szuka Elżbiety.
“Nie mam z ciotką kontaktu od lat,” powiedziała Marta, a jej głos był stanowczy. “Janusz zawsze był… trudny.”
Jej wzrok uciekł na chwilę, ale zaraz wrócił do niego.
“Ale przemoc? Nie, to chyba niemożliwe,” dodała, kręcąc głową. “Ciotka jest trochę… nerwowa, ale Janusz zawsze dbał o pozory.”
W jej słowach wybrzmiał wyraźny dyskomfort, ale także przekonanie, że niektóre rzeczy po prostu nie mogłyby się zdarzyć w ich szanowanej rodzinie. Marek wiedział, że złamanie tej fasady będzie wymagało czegoś więcej niż tylko domysłów.
Rozdział 5: Pusty sejf
Elżbieta, wykorzystując moment, gdy Janusz był w pracy, postanowiła działać. Wiedziała, że ma mało czasu i każda chwila nieuwagi męża jest na wagę złota.
Przeszukiwała jego biuro z drżącymi rękami, szukając jakichkolwiek wskazówek. Pod stertą pozornie nieważnych dokumentów znalazła wyciągi bankowe.
Jej serce zamarło, gdy zobaczyła, że ich wspólne konto oszczędnościowe, na którym znajdowało się 180 000 zł, zostało opróżnione. To były pieniądze odłożone na ich starość.
Śledząc dokumenty dalej, Elżbieta ze zgrozą odkryła, że środki zostały przeniesione na konta firmowe. Co gorsza, te konta były zarządzane przez notariusza Stanisława Kaczmarka.
To było coś więcej niż kradzież; to był jawny akt zdrady, mający na celu pozbawienie jej wszelkiej niezależności. Janusz pozbawił ją nie tylko wolności, ale i bezpieczeństwa finansowego.
Rozdział 6: Nieoczekiwany telefon
W głowie Elżbiety pulsował alarm. Wiedziała, że musi sięgnąć po pomoc, zanim będzie za późno.
Wykorzystując chwilę, gdy Janusz zszedł na dół, by odebrać dostawę, Elżbieta odnalazła stary, zapasowy telefon, ukryty głęboko w szufladzie biurka. Był stary i ledwo działał, ale miał baterię.
Jej palce drżały, gdy wpisywała numer Marty, swojej siostrzenicy. Pamiętała go z dawnych lat, miała nadzieję, że numer nadal jest aktualny.
Po kilku sygnałach usłyszała zaskoczony głos Marty.
“Ciotka Elżbieta?” Marta brzmiała na przestraszoną.
“Marta… Janusz… pieniądze…” Elżbieta wydusiła z siebie urywane, pełne strachu słowa. “Pomóż mi, proszę!”
Usłyszała tylko krótki, urywany oddech po drugiej stronie.
“Spróbuję, ciotko,” Marta wyszeptała, a jej głos był cichy, ale stanowczy. “Spróbuję pomóc.”
Obietnica Marty, nawet tak niepewna, była dla Elżbiety pierwszą iskrą nadziei od tygodni.
Rozdział 7: Pierwsza iskra
Marta Wójcik nie mogła wyrzucić z głowy paniki w głosie ciotki. Słowa Elżbiety o Janusz i znikających pieniądzach brzmiały upiornie realnie.
Przypomniała sobie wizytę Marka Kowalskiego sprzed kilku dni. Dziennikarz. Znał jej ciotkę.
“Pan Kowalski?” zapytała Marta, gdy odebrał telefon. “Mówi Marta Wójcik. Ciotka Elżbieta… dzwoniła do mnie.”
Opowiedziała mu o urywanej rozmowie i o tym, że Janusz był “trudny”. Wspomniała również o dziwnym, starym liście, który Janusz od lat trzymał w swoim prywatnym sejfie.
“Kiedyś przypadkiem usłyszałam, jak rozmawiał z notariuszem Kaczmarkiem,” dodała cicho. “Mówił, że ‘ten stary papier musi zostać zneutralizowany’.”
W głosie Marty brzmiało wyraźne przerażenie, które nie pochodziło tylko od samej rozmowy, ale od świadomości, że jej wujek jest wplątany w coś znacznie większego, niż mogłaby sobie wyobrazić. Marek poczuł dreszcz.
Rozdział 8: Ukryte słowa
Kowalski, słysząc o liście i notariuszu Kaczmarku, poczuł, jak wszystkie kawałki układanki zaczynają pasować. To nie był już tylko przypadek pobicia.
Wrócił do krypticznego słowa “Róża”, które przekazała mu Dr. Nowak. Przeczuwał, że to nie był żaden przypadek.
Zaczął szukać jego powiązań z notariuszem Stanisławem Kaczmarkiem. Długie godziny spędził w archiwach publicznych i rejestrach firm.
Ku jego zaskoczeniu odkrył, że “Róża” była także nazwą nieistniejącej już firmy. Figuruje w rejestrach jako sprzedawca kilku fikcyjnych nieruchomości.
Co bardziej szokujące, nabywcą tych nieruchomości był fundusz zarządzany bezpośrednio przez notariusza Kaczmarka. To był bezpośredni związek, którego szukał. Słowo Elżbiety było kluczem do labiryntu.
Rozdział 9: Dziwne transakcje
Marek Kowalski zagłębił się w publiczne rejestry nieruchomości. Przed jego oczami rozwinęła się sieć podejrzanych transakcji.
Firma „Róża” i fundusz Kaczmarka były w nie uwikłane. Nieruchomości były wielokrotnie kupowane i sprzedawane po rażąco zawyżonych cenach, co było klasycznym schematem prania pieniędzy.
Wszystko wyglądało jak legalne operacje, ale brakowało w tym logiki rynkowej.
Połączył to z informacją od Marty o zniknięciu 180 000 zł z konta Elżbiety. Podejrzewał, że Janusz mógł wykorzystać te same kanały, aby ukryć lub przetransferować pieniądze.
Było jasne, że skala oszustwa jest ogromna i sięga znacznie głębiej niż zwykłe zagarnięcie majątku żony. Cała ta skomplikowana sieć była zbudowana na czyjejś krzywdzie.
Rozdział 10: Odkrycie listu
Marta Wójcik czuła narastający niepokój. Wiedziała, że musi odnaleźć ten list, zanim Janusz wróci.
Czekała na odpowiedni moment, kiedy Janusz wyjechał na kilkudniowy służbowy wyjazd. Znała jego nawyki i wiedziała, gdzie trzyma klucz do sejfu – w starej, pustej puszce po cygarach, ukrytej w szufladzie biurka.
Z pomocą Elżbiety, która drżącą ręką otworzyła puszkę, Marta wyciągnęła klucz.
Otworzyły sejf. W ciasnej skrytce, za stertą innych dokumentów i starych pamiątek, Marta znalazła zabrudzoną kopertę.
Wewnątrz był pożółkły list, napisany ręką byłego wspólnika Janusz, Jana. Z przodu widniał napis: “Do każdego, kto znajdzie ten dokument po mojej śmierci”.
Rozdział 11: Zeznania świadka
List Jana był szokującym świadectwem, napisanym z desperacką dokładnością. Każde słowo było jak cios.
Szczegółowo opisywał lata oszustw finansowych, prania pieniędzy i wymuszeń, w które Janusz Wójcik i notariusz Stanisław Kaczmarek byli zaangażowani. Były tam daty, kwoty, nazwy firm.
Jan opisał, jak Janusz groził jego rodzinie, zmuszając go do milczenia. List był jego jedyną formą zemsty, pozostawioną w nadziei, że kiedyś ktoś znajdzie sprawiedliwość.
Elżbieta czytała słowa Jana ze zgrozą, a po jej policzkach płynęły łzy. Uświadomiła sobie, że prawdziwa skala przestępczości Janusz sięgała daleko poza domową przemoc.
Janusz nie tylko ją torturował, ale niszczył też życie innych.
Rozdział 12: Dowody wplątane
Marek Kowalski, mając w ręku list Jana, poczuł dreszcz. To był ostateczny dowód, czarno na białym.
Rozpoczął analizę listu pod kątem ujawnionych w nim transakcji, porównując je z dokumentami, które zebrał wcześniej. Odnalazł konkretne daty, nazwy firm i kwoty.
Wszystko pokrywało się z podejrzanymi transakcjami, które wcześniej odkrył w rejestrach nieruchomości, związanymi z firmą „Róża” i funduszem Kaczmarka. Cała sieć oszustw stała się namacalna.
Co więcej, list zawierał wzmiankę o tajnym koncie w Lichtensteinie. To tam Janusz miał przenosić “brudne pieniądze”, a konto to było wspominane w kontekście funduszu Kaczmarka.
To nie był przypadek, to był spójny, latami pielęgnowany plan.
Rozdział 13: Ostatnia szansa
Elżbieta wiedziała, że zbliża się dzień próby ubezwłasnowolnienia. Musiała działać szybko, bo inaczej jej los będzie przypieczętowany.
Marek Kowalski, czując presję czasu, zdecydował się na opublikowanie artykułu. Czas na dalsze zbieranie dowodów minął.
Janusz, śledząc ruchy Kowalskiego, dowiedział się o zbliżającej się publikacji. Ktoś z jego skorumpowanych kontaktów musiał go ostrzec.
Kowalski odebrał anonimową przesyłkę – wycięte z gazet litery tworzyły jedno zdanie: “Jeśli ujawnisz sekrety rodziny Wójcików, zginiesz”.
Janusz podniósł stawkę, pokazując, że jest świadomy działań dziennikarza. To już nie była tylko walka o prawdę, ale o życie.
Rozdział 14: Decyzja o publikacji
Pomimo groźby śmierci, Kowalski nie czuł strachu, lecz determinację. Prawda musiała wyjść na jaw.
Zabezpieczył list Jana, dokumentację medyczną Elżbiety, dowody finansowe i anonimową groźbę. To wszystko stanowiło potężny ładunek.
Przygotował artykuł do natychmiastowej publikacji w niezależnym portalu śledczym. Wiedział, że nie ma odwrotu.
Rozmawiał z Martą, upewniając się, że Elżbieta jest bezpieczna i gotowa na konsekwencje. “Musimy ją chronić,” powiedział.
Marta, widząc powagę sytuacji, przeniosła Elżbietę do bezpiecznego miejsca poza miastem. Pojechały daleko, szukając anonimowości.
Rozdział 15: Cisza przed burzą
Artykuł Kowalskiego został opublikowany o świcie. Był długa i szczegółowa, z nagłówkiem obwieszczającym zdradę.
Janusz, niczego nieświadomy, obudził się w swoim luksusowym domu. Włączył telewizor, przygotowując się do kolejnego dnia fałszywej normalności.
Właśnie wtedy jego telefon zaczął dzwonić. Raz, potem drugi, potem bez przerwy.
To byli jego współpracownicy, partnerzy biznesowi i oburzeni znajomi. Wszyscy widzieli nagłówki i treść publikacji.
Fałszywy spokój poranka został brutalnie rozbity, a świat Janusza zaczął się sypać.
Rozdział 16: Publiczny lincz
Janusz wpadał w szał, czytając artykuł Kowalskiego na ekranie swojego tabletu. Każde słowo było jak policzek.
Artykuł szczegółowo opisywał jego brutalność wobec Elżbiety, oszustwa finansowe i spisek z notariuszem Kaczmarkiem. Jego wizerunek „szanowanego biznesmena” rozsypywał się na kawałki.
Media błyskawicznie podchwyciły historię, a portale społecznościowe płonęły komentarzami. Zdjęcia siniaków Elżbiety i fragmenty listu Jana krążyły po sieci.
Ludzie domagali się sprawiedliwości. To był publiczny lincz, gorszy niż jakikolwiek wyrok sądowy.
Telewizor w tle pokazywał fragmenty jego własnych konferencji prasowych, teraz ironicznie zestawione z nagłówkami o jego przestępstwach.
Rozdział 17: Ujawnienie prawdy
Prokuratura, pod ogromną presją społeczną i medialną, wszczęła dochodzenie zaledwie kilka godzin po publikacji. Janusz został wezwany na przesłuchanie.
Siedział w pokoju przesłuchań, z kamienną twarzą, próbując zachować spokój.
W trakcie przesłuchania, Marek Kowalski osobiście dostarczył śledczym list Jana, szczegółową dokumentację medyczną Elżbiety oraz wszystkie zebrane dowody finansowe. Były tam wyciągi bankowe, rejestry nieruchomości i lista transakcji w Lichtensteinie.
Na koniec, prokurator położył przed Januszem kolejny dokument: jego własny, dawno zapomniany spis nielegalnych transakcji, znaleziony wśród dokumentów notariusza Kaczmarka po jego aresztowaniu. Notariusz, przyparty do muru, wyjawił wszystko.
Janusz Wójcik, konfrontowany z niepodważalnymi dowodami, w końcu pękł. Nie przyznał się wprost, ale jego wrzask wściekłości, gdy uderzył pięścią w stół, był głośniejszym potwierdzeniem winy niż jakiekolwiek słowa.
Rozdział 18: Konsekwencje
Janusz Wójcik został aresztowany jeszcze tego samego dnia. Zarzuty obejmowały przemoc domową, oszustwa finansowe na wielką skalę oraz groźby karalne wobec dziennikarza.
Notariusz Stanisław Kaczmarek również został zatrzymany. Stracił licencję i jego reputacja legła w gruzach.
Majątek Janusza został natychmiast zabezpieczony. Jego firmy objęto kontrolą, a konta zamrożono na poczet przyszłych odszkodowań.
Świat Janusza, zbudowany na kłamstwie i przemocy, legł w gruzach w ciągu zaledwie jednego dnia. Wszystko, co zbudował, teraz waliło się pod ciężarem prawdy.
Jego arogancja i wiara w bezkarność okazały się jego ostateczną zgubą.
Rozdział 19: Nowy początek
Długi czas później. Wyrok zapadł. Janusz Wójcik został skazany na 12 lat więzienia.
Elżbieta odzyskała część zagrabionego majątku, w tym skradzione jej 180 000 zł. Za odszkodowanie kupiła mały, spokojny domek na obrzeżach Krakowa.
Siedziała w ogrodzie, czując ciepło słońca na twarzy. Rozmawiała przez telefon z Martą, która opowiadała jej o swoich nowych planach zawodowych, pełna optymizmu.
“Wszystko się ułoży, ciotko,” powiedziała Marta. “Jestem z tobą.”
Elżbieta rozłączyła się z uśmiechem i wbiła małą łopatkę w ziemię, by posadzić nowe kwiaty. Czuła spokój.
Była teraz panią swojego losu, wolna od strachu. Po wszystkich tych latach wolność smakuje słono, ale każdy oddech w niej jest potwierdzeniem, że warto było walczyć o każdą, nawet najbardziej bolesną, prawdę.
Leave a Reply